ผ่านมาแล้ว 8 เดือน ผ่านร้อนผ่านหนาว (จริงๆ) มาด้วยกัน และมันยังคงดำเนินต่อไป...
จากทริปแรกอาบูดาบี จนถึงทริปสมบุกสมบันที่มิวนิค ย้อนกลับไประลึกความหลังที่อาบูดาบี ยันมุมไบ จนมาถึงอาบูดาบีอีกครั้ง...
เวลาที่คบกันอาจจะแค่ 8 เดือน แต่ฉันรู้สึกว่า ทุกๆครั้งที่เราเดินทางด้วยกัน เราอยุ่ด้วยกัน 24 ชั่วโมง เราไม่เคยทะเลาะกัน และยังคงคิดถึงกันเสมอ เหมือนเป็นเวทมนตร์ เป็นความคิดถึง ห่วงหาอาทรณ์ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเราต่างก็รู้ความจริงว่า "เรามีเพียงแค่ปัจจุบัน" เราไม่สามารถเป็นอนาคตของกันและกันได้ แต่เราจะทำปัจจุบันที่มีให้ยาวที่สุด...
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ที่ฉันต้องแยกตัวออกจากหัวใจ ฉันรับรู้และเข้าใจทุกอย่าง แต่ถ้าฉันอยู่ที่นั่น ใกล้ๆเขา ฉันจะยังอยากเจอเขาตลอดเวลา สมองแล้วต้องพาตัวเองมาไกลจากเขาถึง ครึ่งโลก ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่อึดใจก็ได้เจอ สมองและร่างกายของฉันอยู่ที่นี่ แต่หัวใจยังอยู่กับเขา คิดถึงคำพูดของเขา คิดถึงสิ่งที่เขาเคยบอก เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ไม่เหมือนตอนที่อยุ่ด้วยกัน ไม่เลยจริงๆ ไม่ว่าจะกี่วันกี่คืนมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
มีคนถามเราว่า What do you want from your boyfriend? เราอึ้งไปชั่วขณะ... นั่นสิเราอยากได้อะไรจากเขา... เราไม่รู้ เราไม่อยากได้อะไร เราแค่อยากอยู่กับเขา...
เขาบอกว่า ข้อดีของการที่เราต้องแยกจากการบ้างคือ มันทำให้เราไม่ทะเลาะกัน เพราะเรารู้ว่า เวลานั้นมีค่า มีความหมาย เกินกว่าจะเอามาใช้ทะเลาะกัน 

Comment

Comment:

Tweet